ความรัก ใน ฎีกา



ศาลพิเคราะห์แล้ว ...เห็นว่า... "ความรัก" เป็นสิ่งที่เกิดจากใจ ไม่อาจบังคับกันได้

ความรักที่แท้จริง คือปรารถนาดีต่อคนที่ตนรัก ความยินดีที่คนที่ตนรักมีความสุข

การให้อภัยเมื่อคนที่ตนรักทำผิด และการเสียสละความสุขของตน เพื่อความสุขของ

คนที่ตนรัก

...จำเลยปรารถนาที่จะยึดครองผู้ตาย เพื่อความสุขของจำเลยเอง เมื่อไม่สมหวัง

จำเลยก็ฆ่าผู้ตาย เป็นความผิดและการกระทำที่เห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ของจำเลย

โดยฝ่ายเดียว มิได้คำนึงถึงจิตใจและความรู้สึกของผู้ตาย หาใช่ความรักไม่

ทั้งเป็นความเห็นผิด ที่เป็นอันตรายต่อสังคมอย่างยิ่ง


เป็นคำพิพากษาศาลฎีกา ที่ ๖๐๘๒/๒๕๔๖